เขียนโดย นายศรศักดา จิราพงษ์ · อัปเดตล่าสุด มิถุนายน 2026
ตอบสั้น ๆ: ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน ลูกจ้างมีสิทธิลาขั้นต่ำ ได้แก่ ลาป่วย ตามที่ป่วยจริง โดยได้ค่าจ้างไม่เกิน 30 วันทำงาน/ปี ลากิจธุระอันจำเป็น ไม่น้อยกว่า 3 วันทำงาน/ปี โดยได้ค่าจ้าง ลาคลอด ซึ่งกฎหมายฉบับแก้ไขล่าสุดขยายเป็นไม่เกิน 120 วัน (โดยนายจ้างจ่ายค่าจ้างส่วนหนึ่งและรับจากประกันสังคมตามสิทธิ) และ วันหยุดพักผ่อนประจำปี (พักร้อน) ไม่น้อยกว่า 6 วันทำงาน/ปี เมื่อทำงานครบ 1 ปี เป็นต้น บทความนี้อยู่ในชุด คู่มือกฎหมายแรงงานสำหรับนายจ้าง
| ประเภทลา | สิทธิขั้นต่ำ | ค่าจ้าง |
|---|---|---|
| ลาป่วย | เท่าที่ป่วยจริง | ได้ค่าจ้างไม่เกิน 30 วันทำงาน/ปี |
| ลากิจธุระอันจำเป็น | ไม่น้อยกว่า 3 วันทำงาน/ปี | ได้ค่าจ้าง (ตามสิทธิขั้นต่ำ) |
| ลาคลอด | ไม่เกิน 120 วัน (ฉบับแก้ไขล่าสุด) | นายจ้างจ่ายส่วนหนึ่ง + ประกันสังคม |
| วันหยุดพักผ่อนประจำปี (พักร้อน) | ไม่น้อยกว่า 6 วันทำงาน/ปี (ทำครบ 1 ปี) | ได้ค่าจ้าง |
| ลาทำหมัน / ลารับราชการทหาร / ลาฝึกอบรม | ตามที่กฎหมายกำหนด | ตามเงื่อนไขแต่ละประเภท |
ตัวเลขข้างต้นเป็น "ขั้นต่ำ" นายจ้างให้มากกว่าได้แต่ให้ต่ำกว่าไม่ได้ และพึงทราบว่าสิทธิลาคลอดมีการแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานฉบับล่าสุด จึงควรตรวจสอบรายละเอียดและผลบังคับใช้ปัจจุบันกับกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานอีกครั้ง
ลาป่วยคิดตาม "ที่ป่วยจริง" แต่จ่ายค่าจ้างไม่เกิน 30 วันทำงาน/ปี หากป่วยตั้งแต่ 3 วันทำงานขึ้นไป นายจ้างขอใบรับรองแพทย์ได้ ส่วน "ลากิจ" ตามกฎหมายหมายถึงกิจธุระ "อันจำเป็น" ขั้นต่ำ 3 วันทำงาน/ปีโดยได้ค่าจ้าง ซึ่งต่างจาก "วันลากิจทั่วไป" ที่บางบริษัทให้เพิ่มตามระเบียบ และ "พักร้อน" (วันหยุดพักผ่อนประจำปี) เป็นคนละเรื่องกับ "วันหยุดตามประเพณี" ที่กฎหมายกำหนดไม่น้อยกว่า 13 วัน/ปี การจัดประเภทให้ถูกช่วยลดข้อพิพาท
ควรกำหนดให้ชัดในข้อบังคับ: วิธีขอลา การส่งใบรับรองแพทย์ การสะสม/ไม่สะสมวันพักร้อน และการจ่ายค่าจ้างวันลา ควรเขียนไว้ใน ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ให้ชัดเจน เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจตรงกันและบังคับใช้ได้
การลาที่เป็นสิทธิตามกฎหมายและทำตามระเบียบ นายจ้างจะถือเป็นความผิดหรือหักค่าจ้างในส่วนที่กฎหมายคุ้มครองไม่ได้ แต่หาก "ลาเกินสิทธิ" หรือขาดงานโดยไม่ลาตามระเบียบ ก็อาจเข้าสู่กระบวนการทางวินัยได้ และการละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควรอาจเป็นเหตุเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ดังที่อธิบายใน เลิกจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย (ม.119) การแยกแยะ "ใช้สิทธิลา" กับ "ขาดงาน" จึงสำคัญมาก
ลาป่วยได้ตามที่ป่วยจริง แต่นายจ้างจ่ายค่าจ้างให้ไม่เกิน 30 วันทำงาน/ปี ป่วยเกินกว่านั้นยังลาได้แต่ส่วนเกินอาจไม่ได้ค่าจ้าง และหากป่วยตั้งแต่ 3 วันทำงานขึ้นไป นายจ้างขอใบรับรองแพทย์ได้
ลากิจธุระอันจำเป็นตามกฎหมายมีสิทธิขั้นต่ำไม่น้อยกว่า 3 วันทำงาน/ปี โดยได้ค่าจ้าง ส่วนวันลากิจที่บริษัทให้เพิ่มเกินจากนี้เป็นไปตามระเบียบของแต่ละที่ ซึ่งอาจกำหนดเงื่อนไขต่างกันได้
กฎหมายฉบับแก้ไขล่าสุดขยายสิทธิลาคลอดเป็นไม่เกิน 120 วัน โดยนายจ้างจ่ายค่าจ้างส่วนหนึ่งและลูกจ้างรับเงินสงเคราะห์จากประกันสังคมตามสิทธิ รายละเอียดจำนวนวันที่นายจ้างจ่ายควรตรวจสอบกับกฎหมายปัจจุบันและประกันสังคม
ขึ้นกับข้อบังคับ/ข้อตกลง บางแห่งให้สะสมไปปีถัดไป บางแห่งจ่ายเป็นเงินแทน หากนายจ้างไม่จัดให้ลูกจ้างได้ใช้สิทธิพักร้อนตามกฎหมาย ก็อาจต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนนั้น ควรกำหนดเรื่องนี้ให้ชัดในข้อบังคับ
เข้าใจสิทธิวันลาคลาดเคลื่อนเป็นต้นเหตุข้อพิพาทแรงงานบ่อย ๆ เนื้อหานี้เป็นข้อมูลทั่วไป ไม่ใช่คำปรึกษาเฉพาะเรื่อง และกฎหมายลาคลอดมีการแก้ไข ควรตรวจสอบฉบับล่าสุด ทีมทนายที่ปรึกษากฎหมายแรงงานสำหรับนายจ้างของเราช่วยวางระเบียบวันลา ข้อบังคับ และจัดการข้อพิพาทให้ถูกกฎหมาย ปรึกษาเบื้องต้นฟรี โทร 065-431-6810 หรือ LINE @thaichineselawfirm สื่อสารได้ทั้งไทย จีน อังกฤษ
Powered by Froala Editor